Over de film

Wat 

Deze komisch en absurde film vertelt in vijf portretten het verhaal van verschillende personages die reflecteren op de wereld waarin ze leven. Allemaal zitten ze vast in hun eigen vooroordelen en die van de samenleving. Op de dag 10 April zien we een gekwetste jonge man die worstelt met zijn hoge seksuele drang en eindelijk achter de ijsberg van zijn ego komt. De twee honden handhavers raken verdwaald in een bos van onnozele regelgeving, en beginnen aan zichzelf te twijfelen. In de nabije toekomst vertelt een spirituele vrouw ons dat ze zich identificeert met haar ingewanden, in plaats van met haar uiterlijk. Er ontstaat een socratische discussie tussen twee adolescente meiden over de mogelijke schoonheid van de piemel en hoe dat in contact staat met esthetiek in zijn algeheel. En als laatste zien we Patries, die nooit heeft gekozen om te leven, eindelijk opstijgen op de tonen van de brass band.

Kies jij voor het leven, ook al denk je dat het te laat is? Identificeer jij je met je uiterlijk of eigenlijk met je innerlijk? En kunnen wij nog wel kritisch denken als we verworven zijn in een systematische samenleving? Je krijgt te zien hoe een gesprek over de esthetiek van de dick zich kan vermengen met klassieke muziek. Het wordt een eclectische film in een grijs gebied tussen hoge en lage kunst.

 

Waarom

Wij willen een mens laten zien die je verrast in film. De mens die meer is dan stereotypes en aannames. Wij staan in connectie met de ander en de wereld om ons heen. Interpretaties zijn fluïde en voor elk mens persoonlijk invulbaar.  Waarom zien we dan de mens zo vaak als ‘a single story’ zoals Chimamanda Ngozi Adichie zou zeggen. Hoe vaak zit jij in conflict met jezelf en je twee gedachten? Over wie je bent en wat andere mensen misschien voor aannames maken bij jouw façade, jouw representatie?

Door middel van de gesprekken die de personages voeren spelen ze met de vooroordelen en verwachtingen van de kijker. We kunnen ons herkennen in deze absurde taferelen. WHAT DO YOU THINK? I Almost Lost My Butt Crack is een film waarbij de kijker wordt uitgenodigd om te reflecteren op zijn eigen bestaan. 

 

Hoe

In aparte kaders worden de scènes vertoond, waarbij de objectieve camerastijl de kijker inzicht geeft in de dualiteit, de tweevoudigheid van dingen. Er wordt gespeeld met je verwachtingen, waardoor je hier bewust van wordt en gaat nadenken over je eigen aannames en gevormde stereotypes. Ook de muziek en de locaties spelen met je verwachtingen en trekken je aandacht door het contrast wat is ontstaan door deze verwachtingen. Zoals de esthetiek van de piemel, die wordt besproken onder het geluid van een klassiek ensemble.

De scènes laten een niet-oordelende blik achter over de personages en de situaties. Oordeel zelf maar, reflecteer en hou jezelf een spiegel voor. Een mens is niet één verhaal, een mens kan je verrassen, en kan verder gaan dan je aannames en vooroordelen. Dat willen wij laten zien.